Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych

Kościół pw. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Lublinie to miejsce, w którym historia spotyka się z ciepłem lokalnej wspólnoty. Początki tego kompleksu sięgają 1621 roku, kiedy to do miasta przybyli franciszkanie. Na miejscu wcześniejszej, drewnianej kaplicy św. Wawrzyńca w latach 1635–1649 wznieśli murowaną świątynię w stylu renesansu lubelskiego, pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny Anielskiej i św. Franciszka. Interesujący jest fakt, że budowla powstała na bagiennym gruncie, dlatego w fundamentach użyto drewnianych bali — rozwiązanie, które przetrwało wieki, mimo że kościół wielokrotnie doświadczał pożarów. Przez kolejne stulecia kompleks zmieniał funkcje: w latach 1812–1813 służył jako magazyn wojskowy, w 1817 franciszkanie opuścili klasztor i powstał tu szpital wojskowy. Później budynki nabył Antoni Domański i urządził w nich fabrykę sukna, a w 1851 roku działała tu także fabryka mydła i świec. W 1913 właścicielem został Tadeusz Weissberg, żyd, który przeszedł na katolicyzm, a w 1927 przekazał kościół i klasztor ojcom salezjanom. Salezjanie przeprowadzili gruntowną odbudowę według projektu Bruno Zborowskiego, wprowadzając trzy stropy, które do dziś dzielą wnętrze i stworzyły dwa poziomy świątyni — górny i dolny. Na drugim piętrze funkcjonują obecnie salki katechetyczne. W 1930 roku świątynia została poświęcona jako kościół Matki Bożej Wspomożenia Wiernych, a w 1975 roku bp Bolesław Pylak erygował tu parafię o tej samej nazwie. To miejsce warto odwiedzić nie tylko ze względu na architekturę w duchu renesansu lubelskiego i ciekawą konstrukcję budynku, ale też dla poczucia lokalnej historii, która splata religię, przemysł i społeczność przez wieki.